Monthly Archives Wrzesień 2015

Rozwiązania prawne i organizacyjne opieki zdrowotnej

W świetle dotychczasowych uwag i powołanych przepisów prawnych w chwili obecnej w Polsce istnieją dostatecznie wystarczające podstawy prawne dla podejmowania, prowadzenia i rozwijania różnych form małej przedsiębiorczości przez osoby wykonujące zawód pielęgniarki (analogicznie położnej). Trudności jakie mogą się wyłaniać w praktyce z uruchamianiem takiej działalności (zresztą dowodzą tego pierwsze poczynania w tym zakresie) mają raczej charakter socjologiczny, a nic prawny. Ewentualnie wynikają one z niezrozumienia, a nawet lekceważenia fundamentalnych zapisów ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w ścisłym związku z zapisami artykułu 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. W świetle ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jednymi z rodzajowych (pośród 16 wymienionych przez ustawę) świadczeń zdrowotnych – równoprawnych jak wszystkie pozostałe – są świadczenia w zakresie pielęgnacji chorych, świadczenia w zakresie promocji zdrowia i szereg dalszych. Także powołana ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w rozdziale określającym zakres przedmiotowy uprawnień ubezpieczonego jednoznacznie wymienia świadczenia w zakresie pielęgnacji, promocj i zdrowia itp. Wobec powyższego zupełnie niezrozumiałym a nawet wyraźnie sprzecznym z prawem są dotychczasowe działania Kas Chorych, które jednoznacznie potwierdzają ich niechęć do zawierania kontraktów na świadczenia w zakresie pielęgnacji chorych lub inne rodzajowo zbliżone z istniejącymi już NPZOZ o profilu pielęgniarskim lub praktykami indywidualnymi grupowymi pielęgniarek. Przełamanie tego rodzaju postawy jest podstawowym warunkiem zaistnienia na rynku świadczeń zdrowotnych różnych form działalności gospodarczej pielęgniarek i położnych. Również dotychczasowa praktyka lekarzy rodzinnych w Polsce dowodzi niedoceniania przez nich świadczeń w zakresie pielęgniarstwa. Świadczenia w tym zakresie stanowią we wszystkich krajach rozwiniętych, w tym w państwach członkowskich Unii Europejskiej integralny i ważny element podstawowej opieki zdrowotnej. Przyjęte w tych krajach rozwiązania prawne i organizacyjne są różnorodne, ale dwie formy dominują:

Więcej

Jednolitość terminologii i systemy kodowe

Zasoby słownikowe, czyli zakres i format stosowanego słownictwa, zakreślają obszar pojęć na jakim opiera się wymiana informacji w danej dziedzinie. W medycynie i ochronie zdrowia zasoby słownikowe stanowią zakres słownictwa medycznego, farmaceutycznego, zdrowia publicznego, epidemiologii i innych pokrewnych dziedzin. Celem wyeliminowania nieporozumień i niespójności wynikających z niejednakowego stosowania terminologii medycznej, zaczęto tworzyć i katalogować słownictwo przypisując poszczególnym terminom określone, w założeniu jednoznaczne znaczenie. Jednocześnie poszczególnym słownym określeniom zjawisk (np. chorób) przypisywano kody: numeryczne, alfanumeryczne czy literowe, leli rolą było krótsze i często bardziej jednoznaczne „zanotowanie” wystąpienia danego zjawiska. W Polsce stosuje się aktualnie:

Więcej

Przyjęcie ustawy o działalności gospodarczej – kontynuacja

Aktem prawnym o podstawowym znaczeniu dla prowadzenia działalności gospodarczej jest Kodeks Cywilny, który określa różnego rodzaju umowy cywilnoprawne – zarówno umowy nazwane, jak i coraz częściej pojawiające się umowy nienazwane. W rozwijaniu działalności w zakresie opieki zdrowotnej zastosowanie znajdują inne umowy, które sąalbo nierozłącznym i koniecznym warunkiem jej prowadzenia, jak np. umowa o ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w trakcie leczenia, a tym samym i w zakresie wykonywanych zabiegów w dziedzinie pielęgniarstwa, albo umowy, których zawarcie ułatwia podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych -np. umowa na wynajem pomieszczeń, itp.

Więcej

Błędy popełniane przy budżetowaniu

Budżetowanie finansowe jako metoda zarządzania wzmacnia poczucie wspólnych celów i działania w interesie organizacji. Budżetowanie prawie zawsze obejmuje sprzężenia zwrotne, a mogą one być wdrożone tylko poprzez stałą kontrolę realizacji zamierzeń. Przykładowo, jeżeli pierwsza wersja planu wskazuje na istnienie problemów, mogą one wymagać zmian w samym budżecie, jak wprowadzenie innego, wcześniej określonego wariantu planowanych zdarzeń. Osobiste zaangażowanie zarządzających i bieżąca kontrola budżetów ma na celu pomoc w pojawieniu się planowanych zdarzeń w ustalonej przyszłości.

Więcej

Przygotowanie akredytacji w Polsce – kontynuacja

Poczynając od pierwszego kroku jaki stanowiło opracowanie dwóch dokumentów strategicznych zarysowujących drogę do akredytacji placówek medycznych w Polsce zakładaliśmy, że w swojej ostatecznej formie akredytacja będzie prowadzona pod auspicjami Rady reprezentującej szereg organizacji. Model ten dobrze sprawdził się w krajach posiadających dojrzałe systemy akredytacyjne. Przyjęto, iż Rada ta powinna spełniać trzy warunki. Po pierwsze ma reprezentować duże, wpływowe organizacje sprzyjając wiarygodności systemu oceny i oferując istotne poparcie tychże organizacji dla idei akredytacji. Po drugie w jej łonie powinny równoważyć się różne, możliwe, grupowe lub zawodowe interesy tak, aby było ciało akredytujące odporne na naciski polityczne i mogło decydować możliwie bezstronnie. Po trzecie, nie może być zbyt liczna aby nie pogorszyć możliwości operatywnej pracy. Wciągnięto do współpracy szereg organizacji, z którymi początkowo podpisano porozumienie o utworzeniu „Koalicji na rzecz Akredytacji” a następnie powołano Tymczasową Radę Akredytacyjną. Wśród uczestników była Naczelna Rada Lekarska reprezentowana przez dr Jana Ciećkiewicza człowieka dobrze rozumiejącego ducha i mechanizmy akredytacji. Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych reprezentowała dr Anna Piątek, osoba od dawna zaangażowana w działania na rzecz poprawy jakości pracy pielęgniarskiej. Dr Marian Miśkiewicz będąc prezesem Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa znany był nie tylko z tego, iż pełnił funkcję Ministra Zdrowia na początku lat dziewięćdziesiątych, ale przede wszystkim od lat interesował się zagadnieniami jakości opieki zdrowotnej w ogóle a akredytaejąw szczególności czemu dawał wyraz w licznych artykułach w Służbie Zdrowia na te tematy. Dr Andrzej Koronkie- wicz i dr Maciej Murkowski z Centrum Organizacji i Ekonomiki w Ochronie Zdrowia podejmowali wysiłek przybliżenia zagadnień akredytacji polskiemu czytelnikowi pisząc na ten temat interesujące opracowania. W tej grupie reprezentowany był też STOMOZ (Stowarzyszenie Menedżerów Opieki Zdrowotnej) przez dyr. Stanisława Helbicha oraz Stowarzyszenie Dyrektorów Szpitali przez dyr. Mieczysława Pasowicza. W imieniu Towarzystwa Promocji Jakości Opieki Zdrowotnej występował dr Krzysztof Zając. W Koalicji brała też udział Szkoła Zdrowia Publicznego UJ. Reprezentanci tych organizacji brali udział w formułowaniu pierwszego zestawu standardów.

Więcej

Jednolite zakresy danych – ciąg dalszy

W znacznym stopniu sformalizowane są również dane gromadzone przez wykonawców usług zdrowotnych w formie dokumentacji medycznej. Właściwe rozporządzenie w tej sprawie nakłada obowiązek notowania poszczególnych rodzajów informacji w dokumentacji, przypisując właściwe zakresy informacji odpowiednim dokumentom jak Księga Główna, Historia choroby etc.

Więcej

Zarządzanie jakością jest skomplikowanym procesem

W Warszawie normy ISO pośród firm medycznych uzyskały Medico- ver i Eurodental natomiast w trakcie certyfikacji jest Szpital Ginekologiczno-Położniczy Świętej Zofii. Norma ISO wydaje się być idealna dla placówek ambulatoryjnych lub paramedycznych (laboratoria, centra rehabilitacji) które są w okresie szybkiego wzrostu, budują sieć i potrzebują szybko opisać swoją działalność i kopiować sprawdzone systemy w nowych miejscach. ISO niesie ze sobą bardzo dużo prestiżu, który ma duże znaczenie marketingowe. Wprowadzenie normy ISO wiąże się jednak z wysiłkiem (opisanie działania całej firmy) dla całego personelu. Często powoduje też opór pracowników, którzy obawiają się zmian i nowości. Dodatkowym elementem jest koszt który rośnie w zależności od wielkości firmy i ilości placówek objętych certyfikacją. Norma ISO nie jest też receptą na uniknięcie błędów, jest to po prostu sprawdzanie czy firma działa według opisanych zasad (procedur). Można zatem stworzyć błędną procedurę, dokonać certyfikacji i popełniać certyfikowany błąd. Dlatego właśnie ISO powinno być traktowane jak proces ciągłej poprawy i wprowadzania poprawek do procedur tak aby firma uczyła się na własnych błędach i unikała ich w innych placówkach gdzie pracują te same procedury. Naprawa błędów jest tu też bardziej skomplikowana – najpierw trzeba zmienić procedurę ISO potem dopiero wprowadzić zmiany w życie. Jest to jednak mechanizm wymuszający uczenie się organizacji, a zatem czynnik przyczyniający się do sukcesu.

Więcej

ROLA I ZADANIA SAMORZĄDU LEKARSKIEGO

Zgodnie z ustawą o izbach lekarskich z dnia 17 maja 1989 r. zadaniami samorządu lekarzy jest:

– 1) sprawowanie pieczy i nadzoru nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu lekarza:

Więcej

Reforma samorządowa 1998 r.

Gdy podmioty te działają jako pracodawca w celu udzielania świadczeń zdrowotnych swoim pracownikom, utworzone w tym celu przez nic ZOZ-y są ZOZ-ami niepublicznymi (art. 8 ust. 4 ustawy o ZOZ).

Więcej

PRZYSZŁOŚĆ SYSTEMU UBEZPIECZEŃ ZDROWOTNYCH

Zmiana systemu finansowania usług na system ubezpieczniowo-budżc- towy jest tylko jednym z elementów reformy ochrony zdrowia w Polsce. Reforma zakłada również oparcie funkcjonowania systemu ochrony zdrowia o regulowany rynek świadczeń zdrowotnych, dlatego też o całościowych zmianach będzie można mówić dopiero po zafunkcjonowaniu mechanizmów rynkowych zarówno po stronie świadczeniodawców (lekarze, przychodnie, szpitale, sanatoria) jak i po stronie dysponenta środków finansowych (Kasy Chorych, Instytucje Powszechnego Ubezpieczenia Zdrowotnego).

Więcej

Zawód pielęgniarki (położnej)

Zawód pielęgniarki (położnej) może zatem wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położnych. Podobnie też do przepisów o zawodzie lekarza unormowano m.in. wydawanie przez okręgową radę pielęgniarek i położnych zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu albo ograniczonym prawic wykonywania zawodu.

Więcej

Rozpoczynanie przedsięwzięć bez wcześniejszych analiz

Występuje całkowity brak zrozumienia, że aby zarządzać informacją i ją sensownie przetwarzać, należy wykonać szereg analiz aby przedsięwzięcie miało szanse zakończyć się pozytywnie.

Więcej

REGULACJE I STANDARDY W SYSTEMIE INFORMACYJNYM OCHRONY ZDROWIA CZ. II

Stąd coraz szersze zainteresowanie zyskuje koncepcja elektronicznego rekordu medycznego oraz elektronicznego rekordu pacjenta. Za elektroniczny rekord medyczny uważamy „dynamiczny zbiór danych, zapisanych w formie elektronicznej, tworzony przez personel medyczny (da nej jednostki), w celu umożliwieniu sobie i innym dostępu do informacji koniecznej do realizacji opieki medycznej nad pacjentem’” (definicja wg EPR Programme’). Rekord ten jest zatem tworzony i przetwarzany głównie na terenie jednostki opieki zdrowotnej, która zajmuje się pacjentem w trakcie danego incydentu zdrowotnego. Udostępnianie danych z rekordu medycznego innym podmiotom następuje wtedy, gdy istnieją odpowiednie wymagania prawne i organizacyjne, oraz gdy inni potencjalni użytkownicy wyrażają zainteresowanie takimi danymi.

Więcej

Zasady wprowadzania ZOZ na rynek usług medycznych

Z chwilą przygotowania podstawowej bazy lokalowej oraz skompletowania kadry medycznej należy jak najszybciej rozpocząć wprowadzanie ZOZ na rynek usług medycznych. Z badań socjologicznych wynika, iż jednym z ważniejszych czynników wzbudzających zaufanie do placówki jest jej długotrwałe funkcjonowanie na danym terenie.

Więcej